Du er ikkje åleine

Verse 1

Du seier "det går bra",

men rysta di er lav

Som om sanninga er noko

du ikkje heilt vil ha

Du går med skuldrer

som ber meir enn dei skal

Som om heile verda meiner

du har eit kall

Du har lært å vere sterk,

aldri bedt om ei hånd

Aldri vise at det brenn,

aldri mista eit bånd

Men kvar natt når lyset sloknar

og rommet blir trangt

Er det tankane som vinn,

og stilla er lang

Verse 2

Du tel opp feil

som om dei var bevis

I ein rettssal

der hjartet er frosen til is

Du vaknar før alarmen,

hjartet kjenner på frykt

Som om dagen er ein kamp

der ingenting er trygt

Spegelen kviskrar ord

du aldri ville sagt

Som om mørket i deg

har teke all makt

Du er ikkje berre summen

av det du ikkje fekk gjort

Eller alt det du føler

har visna bort

Vi ser ei styrke i deg

du nektar å sjå

Ein flamme som lyser

når verda blir grå

Det er lov å vere redd

Det er lov å miste fotfeste

Det er lov å seie

"eg orkar ikkje meir"

Og framleis vere sterk nok

til å reise seg seinare

Du er meir enn tankane dine

Meir enn rysta som seier

"ikkje nok"

Chorus

Du er ikkje åleine

når mørket fell på

Ikkje åleine,

sjølv om det følast så

Vi står her med deg

når alt går i stå

Når pusten er tung

og verda blir grå

Du er ikkje øydelagt,

hør kva vi seier

Du er berre menneske

på vanskelege steier

Og vi syng deg heim,

der tanken får fred

Til stormen har lagt seg

og hjartet der med

Verse 3

Du treng ikkje fikse alt,

du er ikkje ein maskin

Du er ikkje laga av stål,

du er laga av skinn

Av blod og av nerver,

av håp og av tvil

På veg gjennom livet,

mil etter mil

Det er ikkje eit tap

å be om ei hånd

Å løyse på mørkret

sine strammaste bånd

Det krevst større mot

å seia det stoppar her

før børa vert tung

og du gløymer kven du er

La rustninga falle,

la sanninga stå

La tårene kome,

la skuldrene gå

For styrke er ikkje

å vise at du aldri knekker

Det er å tørre å vise

kvar det faktisk sprekker

Verse 4

Du har vore den fornuftige

altfor lenge

Og late alle dører

til hjartet ditt stenge

Den som seier "det går fint"

mens det eigentleg brenn

Og skjuler kvar tåre

for dine næraste venn

Men her kan du sleppe

alt du har bore

Her kviskrar vi sanninga

du aldri har vore

Vi tåler heile deg –

også det som er kaotisk

Når kvardagen følast

både mørk og hypnotisk

Bridge

Kva om du slepp taket litt?

Kva om du lèt oss halde deg?

Kva om mørket ikkje eig deg?

Kva om du framleis har ein veg?

Bridge

Du treng ikkje klare alt åleine

Det finst ingen pris

for å bere det reine

Vi sit ved sida av deg

når det stormar som mest

Vi blir her hjå deg,

for du er vår gjest

Pust inn –

og finn din eigen fred

Pust ut –

og legg maska di ned

Sjølv når du tvilar

Sjølv når du fell

Er du lyset

i din eigen kveld

Du er ikkje åleine...